Aoi, hayata tutunmak için bir nedeni olmayan, günleri birbirine benzeyen sessiz bir gençtir. Geçirdiği ağır bir kazadan sonra yalnızca bedeninde değil, ruhunda da derin bir kırılma oluşmuş; o günden sonra tek kelime bile konuşmamayı seçmiştir. İnsanların soruları, meraklı bakışları ve acıyan ifadeleri onu dünyadan daha da uzaklaştırmış, sessizlik onun için hem sığınak hem de hapishane olmuştur. Hayallere inanmayı bırakmış, geleceğin ona sunacağı hiçbir şey olmadığını kabullenmiştir. Mika ise hayatı müzikle anlamlandıran bir piyanist adayıdır. Parmakları tuşların üzerinde dans ederken dünya onun için renklenir; melodilerle acısını bastırır. Ancak bir kaza sonucu görme yetisini kaybetmesiyle birlikte karanlık yalnızca gözlerine değil, kalbine de çöker. Sahne ışıkları, notalar, alkış sesleri artık ona ulaşamayacakmış gibi gelir. Müziğe tutunmak ister ama umutsuzluk her geçen gün biraz daha ağırlaşır. İkilinin yolları bir rehabilitasyon merkezinde kesişir. Aoi’nin sessizliğiyle Mika’nın karanlığı ilk anda yabancı gelse de aralarında kelimelere ihtiyaç duymayan bir bağ oluşur. Aoi, Mika’nın önündeki engelleri sezgileriyle fark eder, düşmesin diye koluna nazikçe dokunur, yönünü bulması için küçük bir çanı hafifçe çalar. Her dokunuş bir cümleye, her ses bir duyguya dönüşür. Mika zamanla bu sessiz dili anlamayı öğrenir. Aoi’nin parmaklarındaki titremede endişeyi, avucundaki sıcaklıkta sevgiyi hisseder. Onun yanında korkularının azaldığını, karanlığın biraz olsun aydınlandığını fark eder. Aoi ise Mika’nın gülümsemesiyle yeniden yaşamaya dair bir umut bulur. İlk kez birinin hayatında anlamlı bir yer tuttuğunu hisseder. Birlikte geçirdikleri her an, ikisine de kaybettiklerini geri verir: Aoi’ye hayal kurmayı, Mika’ya yeniden müziği sevmeyi öğretir. Ancak tam her şey yoluna girmeye başlamışken kader acımasız yüzünü gösterir. Beklenmedik bir olay, onları zorlu bir sınavın ortasına sürükler ve aşklarının ne kadar güçlü olduğunu kanıtlamak zorunda bırakır. Bu hikâye, kelimeler olmadan da sevginin anlatılabileceğini, karanlıkta bile umudun yeşerebileceğini gösteren dokunaklı bir yolculuktur. Çünkü bazen bir çanın sesi, bin kelimeden daha fazlasını anlatır…