İçine kapanık, kalabalıklar içinde görünmez olmayı tercih eden bir lise öğrencisi olan genç bir çiçek sever ile başlar. Onun dünyası kelimelerden çok yapraklar, toprak kokusu ve mevsimlerin sessiz döngüsüyle şekillenir. İnsanlarla iletişim kurmakta zorlanan bu genç, duygularını ifade etmenin en güvenli yolunu çiçeklerde bulur. Her çiçeğin bir anlamı, her buketin söyleyemediği bir cümlesi vardır. Hayatı boyunca kalbinde biriktirdiği duyguları, özenle seçtiği çiçeklerle anlatmayı öğrenmiştir. Karşısındaki kişi ise, aşka mesafeli hatta ona karşı öfke besleyen bir görsel sanatçıdır. Sanat onun için bir kaçış değil, bir savunma mekanizmasıdır. Tuvalin başında güçlü, cesur ve özgürdür; ancak gerçek hayatta insanlara güvenmekten çekinir. Geçmişte yaşadığı hayal kırıklıkları, aşkı zayıflık olarak görmesine neden olmuştur. Duygularını kontrol edemeyeceği her şeyden uzak durur; özellikle de sevgi iddiasıyla gelen insanlardan. Genç öğrenci, sanatçının hayatındaki önemli anlarda sergilerinde, zor günlerinde, sessiz başarılarında hep bir çiçekle ortaya çıkar. Kimi zaman tek bir dal, kimi zaman anlamı aylarca düşünülen bir buket… Bu çiçekler başlangıçta sanatçıyı rahatsız eder; hatta onu öfkelendirir. Ancak zamanla, bu sessiz jestlerin ardındaki samimiyet fark edilmeye başlanır. Böylece aralarında tanımsız, düzensiz ama yoğun bir bağ oluşur. Lise yılları boyunca bu ilişki, tıpkı mevsimler gibi sürekli değişir. İlkbaharda umut dolu, yazın tutkulu, sonbaharda yorgun ve kışta soğuk… Sevgi, zamanla yerini sahiplenmeye, kırgınlıklar suskunluğa, anlayış ise beklentilere bırakır. İki taraf da farkında olmadan birbirini tüketmeye başlar. Çiçekler artık sevinç değil, suçluluk taşır; sanat ise iyileştirmek yerine yaraları derinleştirir. Sonunda ikisi de acı bir gerçeği kabullenmek zorunda kalır: Sevgi, çiçekler gibi ilgi ve sabır ister; ancak bazı çiçekler aynı toprakta büyüyemez. Bazen bir şeyin yaşaması için değil, gelişebilmek için bırakılması gerekir. Ayrılık, yenilgi değil; büyümenin bir parçasıdır.