Üç yıldır küçük ama samimi bir restoran olan Tanomi’de yarı zamanlı çalışan Hase Taiga, dışarıdan bakıldığında sakin, hatta biraz silik görünen bir gençtir. Oysa geçmişinde, üniversitenin bayrak yarışları takımında yıldız olarak parladığı günler vardır. O dönemlerde herkes onun büyük başarılara imza atacağından emindir; antrenörleri, takım arkadaşları ve hatta ailesi ondan çok şey beklemiştir. Ancak bir yarışta yaşadığı talihsiz performans, yalnızca derecesini değil, Taiga’nın kendine olan inancını da yerle bir etmiştir. O günden sonra koşmayı bırakmış, hayallerini rafa kaldırmış ve “şimdilik” dediği bir hayatın içine sıkışıp kalmıştır.

Tanomi’deki işi de başlangıçta onun için sadece geçici bir duraktı. Fakat zamanla restoran sahibinin ona güvenmeye başlaması, yeni menü fikirleri sorması ve lezzet konusundaki sezgilerini ciddiye alması, Taiga’nın içindeki bastırılmış üretme isteğini yeniden uyandırır. Özellikle onigiriler üzerinde denemeler yapmak, farklı pirinç dokuları ve iç harçlar arasında denge kurmak, ona uzun zamandır hissetmediği bir tatmin duygusu verir. Belirgin bir hayali olmasa da, ilk kez “iyi olduğum bir şey var” düşüncesi zihninde yer etmeye başlar.

Öte yanda Park Rin, Güney Kore’den Japonya’ya gelmiş, animasyon bölümünde yüksek lisans yapan azimli ama yorgun bir öğrencidir. Haftalardır neredeyse uyumadan çalıştığı bir ödevi, son teslim tarihine dakikalar kala sisteme yüklemeyi başarır. Kısa süren bu rahatlama anı, öğrenci yurdundan gelen soğuk bir bildirimle yerini paniğe bırakır: artık yurtta kalamayacaktır. Yabancı biri olarak Japonya’da ev aramak, dil engeli, maddi zorluklar ve yalnızlık duygusuyla birleşince Rin’i hem fiziksel hem de zihinsel olarak tüketir.

Tam da bu karmaşanın ortasında, tesadüfen Tanomi’ye girer. Taiga’nın servis ettiği onigiriler, Rin için sadece bir öğün değildir; sıcaklığı, sadeliği ve özeniyle onu anlık da olsa güvende hissettirir. Her lokmada bedeni gevşer, zihni sakinleşir. Taiga ise Rin’in onigirileri büyük bir iştahla yerken yüzünde beliren içten gülümsemeyi fark eder. O gülümseme, Taiga’nın uzun süredir unuttuğu bir duyguyu tetikler: birine dokunabildiğini, yaptığı şeyin bir anlamı olduğunu hissetmek.

Göz göze geldikleri o kısa anda, ikisi de bunun sıradan bir karşılaşma olmadığını anlar. Hayatları farklı yönlerde savrulmuş iki genç, Tanomi’nin küçük masaları arasında, farkında olmadan birbirlerinin durup nefes alabilecekleri bir liman olurlar. Bu karşılaşma, yalnızca bir başlangıçtır; hem kendilerini hem de birbirlerini yeniden keşfedecekleri bir yolun ilk adımı.